Zaterdag in de vroege morgen is toch nog onverwacht één van onze vaste medewerkers, Adriaan Bontebal, overleden. Aad wist sinds enkele weken dat hij longkanker had maar leek nog wat meer tijd te hebben dan hem uiteindelijk gegund is. Afgelopen dinsdag plaatsten we nog een bijdrage van hem, niet wetend dat het zijn laatste zou zijn.

Aad heeft vanaf het prille begin van Konfrontatie meegewerkt, de laatste jaren in de verschillende digitale versies maar daarvoor al, vanaf '91 in het gedrukte maandblad. Een goed bewaard geheim is dat Aad niet alleen ook al betrokken was bij onze voorloper het kraakblad De Zwarte maar in '83 bij de allereerste initiatiefnemers daarvan hoorde. Zo is Aad dus bijna dertig jaar lang nauw betrokken geweest en was hij verantwoordelijk voor bijdrages die altijd politiek betrokken waren, maar ook altijd met zijn relativerende humor geschreven waren.

Adriaan had ook zijn eigen weblog, waar hij bijna dagelijks z'n observaties plaatste en die hij nog onwetend van zijn plotselinge overlijden op vrijdag nog zijn laatste stukje plaatste en afsloot met de zin: "We weten toch: er zijn nog graaiers als wij er niet meer zijn."
We zullen zijn bijdrages missen en troost moeten zoeken in de gedachte dat hem een lang en moeizaam einde door zijn ziekte bespaard is gebleven.

Namens Konfrontatie danken we Aad.

Hieronder nemen we zijn laatste weblogbijdrage over:

Weer een vrijdags kliekje
    
Natuurlijk, ik had het op mijn vingers kunnen natellen. Op alle tien, heen en terug: de media zullen nog dagenlang nahypen over de Tocht die niet doorging. Over naar Kees van Dam aan de Bonkevaart, of Lidwien Gevers, het journalistieke krullenmeisje, de opvolgster van Paulien Broekema, met straatinterviews:  'Klote hè?' 'Wat  ging er door u heen?' Krant of tv, aan beide zijden van en in het midden: het medium doet er niet toe, als de 'journalist' maar hapklare brokken weet op te kotsen.
    Terwijl er zoveel leuk nieuws is. Zoals de desintegratie van Groen Slinks, de partij die ooit is ontstaan uit een samenwerking van communisten, pacifisten en ander klein links grut. Nu onder leiding van Jolanda Sap. Sap, what's in a name? Want SAP is ook de Socialistiese Arbeiderspartij, een vage verzameling van gestaalde Trotskisten. Leden van die linkse splinter schijnen zich tegenwoordig te roeren in de SP, ooit een verzameling van gestaalde maoïsten. Het is zo kleurrijk aan de linkerkant. Sap en de haren in de Tweede Kamer hadden op hun vingers kunnen natellen dat de founding fathers van Groen Slinks, zoals CPN-ers en PSP-ers, nog geen seconde een missie naar Kunduz in overweging zouden hebben genomen. Morgen houdt de club van Sap een partijcongres. Zou het live te zien zijn op Politiek24? Dan ga ik zeker even kijken; geen beter vermaak dan leedvermaak.
    Dan nog vandaag in de Krant dat directeuren van Nederlandse ondernemingen nog steeds hun zakken vullen met opties en prestatieaandelen. Voorbeelden. Eric Meurice van ASML - je weet wel: van de chips - stak met die opties en aandelen in 2011 6,7 miljoen euri in zijn zak. Van Peter Voser van Shell wordt verwacht dat hij dit jaar mogelijk nog meer binnenkrijgt. Het is onbeschoft, zeker in een tijd dat 'we allemaal de broekriem moeten aanhalen.' Maar is het nieuws? We weten toch: er zijn nog graaiers als wij er niet meer zijn.