Volgens joop.nl, die het weer van de NRC heeft, die het weer uit de Telegraaf haalde, maakt de regering aanstalten om nog eens 15 miljard extra te gaan bezuinigen. Dat zou dan dus bovenop de 16 miljard komen (de website schrijft abusievelijk 18 miljard) die in het regeerakkoord afgekondigd werd toen de brievenbuspissers begonnen met regeren.
Ik weet nog goed hoe we de eerste keer verbijsterd waren over de aangekondigde sloop/slachting en hoe het thema de krantenkoppen toen overheerste. Kennelijk went het toch al snel, want nu accepteert het merendeel de nieuwe sloopgolven gelaten.
We moeten wel positief blijven hè, niet met het wijzende vingertje en ja natuurlijk is het leuker als iets te weeg gebracht kan worden met een positieve aanpak, maar vandaag doe ik even niet mee.
Hierom.
Dat het aantal autokilomters en vliegkilometers aldoor fors blijft toenemen en dat de ecologische voetafdruk niet noemenswaard daalt omdat door de positieve verhalen mensen denken dat het hun tijd wel zal duren, dat ‘ze’ er wel wat op vinden, eerst moeten anderen, ja ik ben gekke Henkie niet. (Groeten aan gekke Ingrid trouwens.)
Enzovoort.
De instanties, ik bedoel, de organen waar je iets mee te maken krijgt als je wilt wonen, als je ziek bent, als je op reis wil, als je een bord aan je gevel wil hangen, als je een dakkapel wil laten weghalen, als je de kanskaart hebt gekregen 'Goed voor eenmaal gratis schijten in het bos' en die wil verzilveren, als je ergens je boot wil aanmeren, als je binnen een straal van driehonderd meter van het Binnenhof een scheet wil laten, je kan het zo gek niet bedenken – ik doe mijn best – of er is al een instantie voor. En daar krijg je mee te maken, vroeg of laat, in elk geval ongelegen.
Wat is het toch een prachtig land, dit. Het is bedekt met een laag sneeuw. De zon gaat in vlammen onder. Buiten vriest het, binnen zet ik de kachel wat hoger. Bij nacht doet de volle maan de velden oplichten, blauw, mysterieus, alsof een eeuwige rust over ons allen is gekomen.
In de tuin verzamelen zich de volgende morgen merels, lijsters, mezen, roodborstjes en vinken. Ik maak een appeltje klein en strooi het met wat zaad in de tuin. Tevreden kijk ik naar het gefladder en het foerageren als ik aan de keukentafel mijn kop koffie drink. Een geluksgevoel maakt zich van me meester. Ik help de vogels de winter door. Vergeet even alle ellende. Welke ellende? Wel, die ellende die zich openbaart als ik een krant opensla, mijn e-mail lees. Weg zijn de geluksvogels!
Nu GroenLinks aanstaande zaterdag congresseert, verwijs ik graag naar de pas overleden polemoloog Koen Koch. Ik wijdde een tweet aan zijn dood. Hij verfoeide politici die oorlogen voeren voor (geo-)politiek gewin, hoezeer ook gerechtvaardigd met mooi klinkende argumenten als zouden we mensen in een ver land in naam van de rechtsstaat met geweld van bovenaf moeten bevrijden van een dictator. Hij doorzag het cynisme van deze westerse politici en ook dat de betreffende burgers er daarna meestal veel slechter aan toe zijn. Zelfs de ‘kleine’ Sarkozy bleek recent inzake Libië, dat nu op weg lijkt naar een falende staat, een van die cynische politici, maar duidelijk is dat Amerikaanse politici en vooral ex-president Bush in deze de kroon spannen.
Zaterdag in de vroege morgen is toch nog onverwacht één van onze vaste medewerkers, Adriaan Bontebal, overleden. Aad wist sinds enkele weken dat hij longkanker had maar leek nog wat meer tijd te hebben dan hem uiteindelijk gegund is. Afgelopen dinsdag plaatsten we nog een bijdrage van hem, niet wetend dat het zijn laatste zou zijn.
De Nederlandse economie is officieel in een recessie beland nu de economie twee kwartalen achter elkaar gekrompen is. De reacties zijn voorspelbaar; politici maken zich zorgen. Het verschil tussen links en rechts is daarbij dat rechts verder wil bezuinigen, maar dan wel ‘slim’ natuurlijk, terwijl links het kabinet verwijt de economie kapot te bezuinigen. Maar in ieder geval één ding hebben links en rechts met elkaar gemeen, namelijk het uitgangspunt dat economische groei gewenst, ja zelfs noodzakelijk is. De voormalige PPR hield pleidooien voor de ‘economie van het genoeg’ en ik pleit ervoor dit deel van de erfenis van de PPR te koesteren.
Grenzen aan de groei
In de afgelopen maand heb ik twee artikelen geschreven over de teloorgang van de privacy in de moderne informatiemaatschappij, dat door de handhavers en bestuurders van de neoliberale strafstaat dankbaar gebruikt wordt om op basis van verschillende informatiebronnen de controle over de bevolking op te voeren. Het ene artikel gaat over het gebruik van gezichtsscans bij de opsporing van bijstandsgerechtigden die misschien een klein regeltje overtreden hebben (op vakantie gaan zonder toestemming) en het andere artikel gaat over de verschillende bronnen zoals databanken die handhavers gebruiken om bijvoorbeeld uitkeringen stop te zetten ook al zijn er geen regels overtreden.
Eeuwig jammer dat je dood samenviel met de lawine die een telg van de Oranjes trof. Desalniettemin heeft je zelf gekozen einde het nodige losgetrokken in de polder, waaronder de beerput die Sylvain Ephimenco heet.
Ik hoef hem niet aan je te introduceren, de collega uit Trouw die net als jij niet helemaal deugt voor het nederlanderschap maar die -zo helemaal anders als jij- zich in de kromste bochten wringt om bij Henk en Ingrid aan de spruitjespot te mogen aanschuiven.
De AIVD publiceerde vorige week een analyse van het jihadistisch Internet. Naast een enigszins alarmerende toon – op het voor gewone stervelingen ontoegankelijke Dark Web organiseert de Internationale Jihad zich en bereidt nieuwe aanslagen voor – was ook een opmerkelijke relativerende toon te beluisteren. Veel wetenschappers, journalisten en andere ‘invloedrijke personen in het openbare debat’ schatten de jihadistische dreiging veel te groot in, omdat ze de jihadistische herriemakers en poseurs op het openbare deel van het Internet op hun woord geloven. Ze trappen in de ‘propagandaval’ van jihadisten die een centrale aansturing door Al Qaida suggereren, evenals een enorme slagkracht van het netwerk. Quod non.
Is er een einde aan informatie? Kan de stroom informatie die ons iedere dag via de ogen en de oren binnendringt onbeperkt zijn? Kan informatie een verslaving zijn; de zoektocht naar steeds vernieuwend nieuws en kennis? Is het echt nodig om iets voor de zoveelste keer uit te leggen? De oplossing voor onze moderne problemen zijn allemaal al honderden, wellicht duizenden keren verklaard en opgelost. Wat ons tegenhoud is de praktische toepassing ervan. Dus waarom toch iedere keer alleen maar informatie over iedereen heen gooien?