Konfrontatie

Nog nooit in de geschiedenis was het leven veiliger, maar toch zijn we banger dan ooit en misschien is dat ook wel normaal. Want wanneer je iedere dag op weg naar je werk moet slalommen tussen de ontploffende autobommen en bermbommen, je niet weet welk metrostation weer wordt opgeblazen of je geen paraplu kan vinden die sterk genoeg is om je te beschermen tegen drone-aanvallen dan is de kans groot dat je er aan  gewend raakt. En hoe minder er gebeurd in een leven, des te meer komt de nadruk te liggen op de ellende die er wel is. Wat opvalt is hetgeen afwijkt van het normale.
 

Als Teeven de dorststakende wanhopige vluchteling Nessar in de grensgevangenis van Rotterdam laat creperen, heeft hij nog niks geleerd van de dood van Dolmatov. Dat was ook niet te verwachten van een man die volhardt in het oplossen van het illegalenprobleem, en die daartoe in navolging van al zijn voorgangers de mensen eerst in een groep indeelde, namelijk de '(illegale) vreemdelingen', om deze groep vervolgens af te schilderen als een bedreiging voor de Nederlandse samenleving. Dit is één van de kenmerken van het fascisme.
 

Hoewel ik in mijn leven al het een en ander heb meegemaakt op het gebied van politieke huichelarij, slaag ik er nog steeds in af en toe verbijsterd te zijn. Op de toepasselijke 5 mei (bevrijdingsdag) publiceerde de Partij van de Arbeid een persbericht op haar site, onder de titel ‘Laat het een ander smaken’. De Partij van de Arbeid gaat namelijk op zaterdag 11 mei de straat op om voedsel in te zamelen voor de armen, dat verdeeld moet worden door de voedselbanken en het Leger des Heils. Ook stelt de PvdA, dat wij met zijn allen vreselijk veel voedsel verspillen en dat we dat beter aan de armen kunnen geven, zodat ‘de PvdA particuliere initiatieven van FoodGuerrilla en DAMn Food Wast van harte aanbeveelt.

Laatst werd in de krant een jihadist geciteerd, ik weet niet meer of het een Nederlandse, Belgische of Duitse of qua afkomst nog een andere was, en die zei ‘Spanje is eigenlijk van ons’. Dus dat moet weer onder jihadistisch gezag gebracht worden. Toevallig was ik net tevoren in Spanje op vakantie geweest, preciezer in Andalusië, nog preciezer: in drie van de Andalusische steden met beroemde moorse architectuur. In Córdoba bezochten we de Mezquita, je kent het ding vast van plaatjes, een enorm gebouw met daarin een woud van zuilen met daarboven gemetselde bogen van rode baksteen en witte natuursteen. De streepjesmoskee.

Pardon? Moskee?

Op deze dag, waarop ik door Konfrontatie ben uitverkoren om een bijdrage te leveren aan de digitale editie, ontkom ik er natuurlijk niet aan om iets te schrijven over 1 mei, de Internationale Dag van de Arbeid. Deze dag, ook wel Meidag geheten, is voor sommigen een viering van de sociale en economische verworvenheden van de internationale arbeidersbeweging, voor anderen een dag van strijd en voor (vele) anderen een welkome vrije dag. Op 1 mei zijn er georganiseerde demonstraties en optochten van werkenden en hun vakbonden, er zijn obligate 1-meibijeenkomsten met sprekers, muziek en een drankje en er zijn de bijna traditioneel geworden 'rellen' in Berlijn en andere Duitse steden. Een groot aantal Duitsers passeert echter, vanwege de vrije dag, de Nederlandse grens.